navigatie


→ home
→ wandelingen
→ speciaal
→ foto's
→ varia
→ geschiedenis
→ archief
→ contact
→ links
→ halle



agenda


29/07 feest 25 jaar

24/11 lesbische film
03/12 zus-wandeling
16/12 winter-etentje

21/01 wandeling
21/01 nieuwjaarsdrink

    volg ons!


Erika: Veel vlugger de stap zetten

Als ik zou kunnen herbeginnen,
zou ik veel vlugger de stap zetten.

Vijfentwintig jaar is Erika getrouwd geweest. Maar diep in haar hart is ze altijd blijven houden van Eva waar ze als negentienjarige verliefd op was. Wat toen niet kon is toch nog waar geworden.

We hebben afgesproken in het Regenbooghuis op een avond dat het café niet open is. We zitten dus rustig, denken we. Maar dat is niet zo want boven wordt er luidruchtig vergaderd. Nog vóór we ons gesprek beginnen, vraagt ze mij uitdrukkelijk of ze de namen mag veranderen. "Niet dat ik er zelf moeite mee heb, maar zowel ikzelf als mijn vriendin staan in het katholiek onderwijs. In principe is dat geen probleem, maar toch wil ik het risico niet lopen. Het blijft nog altijd een delicaat punt."

Als we hier vanavond zitten is het om haar verhaal te horen. Het verhaal van Erika die bijna 25 jaar getrouwd is geweest, een dochter heeft uit dat huwelijk maar diep in haar hart altijd is blijven houden van Eva waar ze als 19-jarige verliefd was op geworden. Ze zaten samen op de normaalschool, werden vriendinnen en meer dan dat. Alleen was dat allemaal niet zo evident in die tijd - we spreken over de jaren zeventig - herinnert Erika zich. "Het woord homo of lesbienne behoorde nog niet tot de standaardtaal. Er was ook nergens informatie over te vinden. Je werd dus helemaal aan je lot overgelaten. Het was allemaal erg verwarrend. Ik had wel een vriend maar ik voelde mij meer aangetrokken tot Eva. Alleen wist ik geen blijf met dat gevoel. En ik liet het ook niet toe. Lesbisch zijn betekende voor mij 'mannelijk'-zijn en zo voelde ik mij helemaal niet. Het was ook absoluut niet bespreekbaar thuis. Ik durfde er gewoon niet mee naar buiten komen. Er was ook niemand met wie ik er kon over praten... Homoseksualiteit was nog een groot taboe." Het einde van het laatste jaar normaalschool was dus meteen ook het einde van hun relatie. Met pijn het hart nemen ze afscheid van elkaar. Er is immers geen alternatief. "Dus ben ik getrouwd met mijn vriend. Dat was wat iedereen verwachtte. Ik heb daar verder niet bij stil gestaan."

Stoute schoenen!

Tien jaar later ontmoeten ze elkaar toevallig weer. En Erika beseft: de vonk is er nog altijd. Er worden adressen uitgewisseld en er wordt beloofd om elkaar te bellen. Maar daar blijft het bij. Erika gaat echter meer en meer inzien dat ze niet de juiste keuze heeft gemaakt. "Ik zat niet goed in mijn vel. Ik had altijd het gevoel dat ik in een rol was geduwd. Ik wist niet meer waar ik aan toe was. Ik ben dan in therapie gegaan. En toen werd het voor mij duidelijk dat al die jaren mijn hart was uitgegaan naar vrouwen of beter naar die ene vrouw die ik jaren geleden had ontmoet. Ik heb dan mijn stoute schoenen aangetrokken en heb haar opgebeld." Het klikte meteen. De draad werd moeiteloos terug opgepikt. De tijd had geen vat gehad op de diepe band die er vroeger was. "We zijn heel voorzichtig en vriendschappelijk met elkaar omgegaan dat eerste jaar. Ik had toch een relatiebreuk en vijfentwintig jaar huwelijk te verwerken en Eva had een vaste relatie. Het was niet evident om die zomaar op te geven. Maar uiteindelijk hebben we voor elkaar gekozen. We zijn nu vier jaar samen. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik mijn bestemming heb bereikt.".

Bang om ermee naar buiten te komen, is Erika niet meer, behalve dan in de school waar ze les geeft. "Uit voorzichtigheid", verduidelijkt ze. "Homoseksualiteit ligt nog altijd heel gevoelig in heel wat katholieke scholen. Toch zijn de tijden erg veranderd", vindt ze. "Lesbisch of homo zijn wordt nu veel meer aanvaard." Zo is het voor haar dochter helemaal geen punt dat ze samenleeft met een vrouw. Ook haar ouders zijn bijgedraaid, vooral omdat ze zien dat ze gelukkig is nu. Als ze van iets spijt heeft dan is het dat ze niet vroeger de stap heeft durven zetten en haar hart heeft gevolgd. Eigenlijk geeft ze toe, waren het verloren jaren. Daarom ook wilde ze haar verhaal vertellen. Omdat ze zo vaak meisjes en vrouwen ontmoet die, zoals zij vroeger, met vragen en twijfels zitten en niet durven naar buiten komen met hun gevoelens. "Kom ervoor uit!", is haar boodschap. "Je laat anders zoveel kansen voorbijgaan."

<Interview door Hilde Desmedt, geplubliceerd in The Rainbow Times,
de tweemaandelijkse nieuwsbrief van het Brussels Regenbooghuis van maart-april 2004.>
design © 2006 webmaster Dimitri